पार्वती मंगल
Back to Work अवधी (Awadhi)
सोहर १-२
बिनइ गुरहि गुनिगनहि गिरिहि गननाथहि।
हृदयँ आनि सिय राम धरे धनु भाथहि॥ १ ॥
गावउँ गौरि गिरीस बिबाह सुहावन।
पाप नसावन पावन मुनि मन भावन॥ २ ॥
सोहर ३-४
कबित रीति नहिं जानउँ कबि न कहावउँ।
संकर चरित सुसरित मनहि अन्हवावउँ॥ ३ ॥
पर अपबाद-बिबाद-बिदूषित बानिहि।
पावन करौं सो गाइ भवेस भवानिहि॥ ४ ॥
सोहर ५
जय संबत फागुन सुदि पाँचैं गुरु छिनु।
अस्विनि बिरचेउँ मंगल सुनि सुख छिनु छिनु॥ ५ ॥
सोहर ६-८
गुन निधानु हिमवानु धरनिधर धुर धनि।
मैना तासु घरनि घर त्रिभुवन तियमनि॥ ६ ॥
कहहु सुकृत केहि भाँति सराहिय तिन्ह कर।
लीन्ह जाइ जग जननि जनमु जिन्ह के घर॥ ७ ॥
मंगल खानि भवानि प्रगट जब ते भइ।
तब ते रिधि-सिधि संपति गिरि गृह नित नइ॥ ८ ॥
हरिगीतिका १
नित नव सकल कल्यान मंगल मोदमय मुनि मानहीं।
ब्रह्मादि सुर नर नाग अति अनुराग भाग बखानहीं॥
पितु मातु प्रिय परिवारु हरषहिं निरखि पालहिं लालहीं।
सित पाख बाढ़ति चंद्रिका जनु चंदभूषन भालहीं॥ १ ॥
सोहर ९-१०
कुँअरि सयानि बिलोकि मातु-पितु सोचहिं।
गिरिजा जोगु जुरिहि बरु अनुदिन लोचहिं॥ ९ ॥
एक समय हिमवान भवन नारद गए।
गिरिबरु मैना मुदित मुनिहि पूजत भए॥ १० ॥
सोहर ११-१२
उमहि बोलि रिषि पगन मातु मेलत भई।
मुनि मन कीन्ह प्रणाम बचन आसिष दई॥ ११ ॥
कुँअरि लागि पितु काँध ठाढ़ि भइ सोहई।
रूप न जाइ बखानि जानु जोइ जोहई॥ १२ ॥
सोहर १३-१४
अति सनेहँ सतिभायँ पाय परि पुनि पुनि।
कह मैना मृदु बचन सुनिअ बिनती मुनि॥ १३ ॥
तुम त्रिभुवन तिहुँ काल बिचार बिसारद।
पारबती अनुरूप कहिय बरु नारद॥ १४ ॥
सोहर १५-१६
मुनि कह चौदह भुवन फिरउँ जग जहँ जहँ।
गिरिबर सुनिय सरहना राउरि तहँ तहँ॥ १५ ॥
भूरि भाग तुम सरिस कतहुँ कोउ नाहिन।
कछु न अगम सब सुगम भयो बिधि दाहिन॥ १६ ॥
हरिगीतिका २
दाहिन भए बिधि सुगम सब सुनि तजहु चित चिंता नई।
बरु प्रथम बिरवा बिरचि बिरच्यो मंगला मंगलमई॥
बिधिलोक चरचा चलति राउरि चतुर चतुरानन कही।
हिमवानु कन्या जोगु बरु बाउर बिबुध बंदित सही॥ २ ॥
सोहर १७-१८
मोरेहुँ मन अस आव मिलिहि बरु बाउर।
लखि नारद नारदी उमहि सुख भा उर॥ १७ ॥
सुनि सहमे परि पाइ कहत भए दंपति।
गिरिजहि लगे हमार जिवनु सुख संपति॥ १८ ॥
सोहर १९-२०
नाथ कहिय सोइ जतन मिटइ जेहिं दूषनु।
दोष दलन मुनि कहेउ बाल बिधु भूषनु॥ १९ ॥
अवसि होइ सिधि साहस फलइ सुसाधन।
कोटि कलप तरु सरिस संभु अवराधन॥ २० ॥
सोहर २१-२२
तुम्हरें आश्रम अबहिं ईसु तप साधहिं।
कहिअ उमहि मनु लाइ जाइ अवराधहिं॥ २१ ॥
कहि उपाय दंपतिहि मुदित मुनिबर गए।
अति सनेहँ पितु मातु उमहि सिखवत भए॥ २२ ॥
सोहर २३-२४
सजि समाज गिरिराज दीन्ह सबु गिरिजहि।
बदति जननि जगदीस जुबति जनि सिरजहि॥ २३ ॥
जननि जनक उपदेस महेसहि सेवहि।
अति आदर अनुराग भगति मनु भेवहि॥ २४ ॥
हरिगीतिका ३
भेवहि भगति मन बचन करम अनन्य गति हर चरन की।
गौरव सनेह सकोच सेवा जाइ केहि बिधि बरन की॥
गुन रूप जोबन सींव सुंदरि निरखि छोभ न हर हिएँ।
ते धीर अछत बिकार हेतु जे रहत मनसिज बस किएँ॥ ३ ॥
सोहर २५-२६
देव देखि भल समय मनोज बुलायउ।
कहेउ करिअ सुर काजु साजु सजि आयउ॥ २५ ॥
बामदेउ सन कामु बाम होइ बरतेउ।
जग जय मद निदरेसि फरु पायसि फर तेउ॥ २६ ॥
सोहर २७-२८
रति पति हीन मलीन बिलोकि बिसूरति।
नीलकंठ मृदु सील कृपामय मूरति॥ २७ ॥
आसुतोष परितोष कीन्ह बर दीन्हेउ।
सिव उदास तजि बास अनत गम कीन्हेउ॥ २८ ॥
दोहा (अंतर्निहित)
अब ते रति तव नाथ कर होइहि नाम अनंगु।
बिनु बपु ब्यापिहि सबहि पुनि सुनु निज मिलन प्रसंगु॥
जब जदुबंस कृष्न अवतारा। होइहि हरन महा महि भारा॥
कृष्न तनय होइहि पति तोरा। बचनु अन्यथा होइ न मोरा॥
सोहर २९-३०
उमा नेह बस बिकल देह सुधि बुधि गई।
कलप बेलि बन बढ़त बिषम हिम जनु दई॥ २९ ॥
समाचार सब सखिन्ह जाइ घर घर कहे।
सुनत मातु पितु परिजन दारुन दुख दहे॥ ३० ॥
सोहर ३१-३२
जाइ देखि अति प्रेम उमहि उर लावहिं।
बिलपहिं बाम बिधातहि दोष लगावहिं॥ ३१ ॥
जौ न होहिं मंगल मग सुर बिधि बाधक।
तौ अभिमत फल पावहिं करि श्रमु साधक॥ ३२ ॥
हरिगीतिका ४
साधक कलेस सुनाइ सब गौरिहि निहोरत धाम को।
को सुनइ काहि सोहाय घर चित चहत चंद्र ललामको॥
समुझाइ सबहि दृढ़ाइ मनु पितु मातु, आयसु पाइ कै।
लागी करन पुनि अगमु तपु तुलसी कहै किमि गाइकै॥ ४ ॥
सोहर ३३-३४
फिरेउ मातु पितु परिजन लखि गिरिजा पन।
जेहिं अनुरागु लागु चितु सोइ हितु आपन॥ ३३ ॥
तजेउ भोग जिमि रोग लोग अहि गन जनु।
मुनि मनसहु ते अगम तपहिं लायो मनु॥ ३४ ॥
सोहर ३५-३६
सकुचहिं बसन बिभूषन परसत जो बपु।
तेहिं सरीर हर हेतु अरंभेउ बड़ तपु॥ ३५ ॥
पूजइ सिवहि समय तिहुँ करइ निमज्जन।
देखि प्रेमु ब्रतु नेमु सराहहिं सज्जन॥ ३६ ॥
सोहर ३७-३८
नीद न भूख पियास सरिस निसि बासरु।
नयन नीरु मुख नाम पुलक तनु हियँ हरु॥ ३७ ॥
कंद मूल फल असन, कबहुँ जल पवनहि।
सूखे बेलके पात खात दिन गवनहि॥ ३८ ॥
सोहर ३९-४०
नाम अपरना भयउ परन जब परिहरे।
नवल धवल कल कीरति सकल भुवन भरे॥ ३९ ॥
देखि सराहहिं गिरिजहि मुनिबरु मुनि बहु।
अस तप सुना न दीख कबहुँ काहूँ कहु॥ ४० ॥
हरिगीतिका ५
काहूँ न देख्यौ कहहिं यह तपु जोग फल फल चारि का।
नहिं जानि जाइ न कहति चाहति काहि कुधर-कुमारिका॥
बटु बेष पेखन पेम पनु ब्रत नेम ससि सेखर गए।
मनसहिं समरपेउ आपु गिरिजहि बचन मृदु बोलत भए॥ ५ ॥
सोहर ४१-४२
देखि दसा करुनाकर हर दुख पायउ।
मोर कठोर सुभाय हृदयँ अस आयउ॥ ४१ ॥
बंस प्रसंसि मातु पितु कहि सब लायक।
अमिय बचनु बटु बोलेउ अति सुख दायक॥ ४२ ॥
सोहर ४३-४४
देबि करौं कछु बिनती बिलगु न मानब।
कहउँ सनेहँ सुभाय साँच जियँ जानब॥ ४३ ॥
जननि जगत जस प्रगटेहु मातु पितु कर।
तीय रतन तुम उपजिहु भव रतनाकर॥ ४४ ॥
सोहर ४५-४६
अगम न कछु जग तुम कहँ मोहि अस सूझइ।
बिनु कामना कलेस कलेस न बूझइ॥ ४५ ॥
जौ बर लागि करहु तप तौ लरिकाइअ।
पारस जौ घर मिलै तौ मेरु कि जाइअ॥ ४६ ॥
सोहर ४७-४८
मोरें जान कलेस करिअ बिनु काजहि।
सुधा कि रोगिहि चाहइ रतन की राजहि॥ ४७ ॥
लखि न परेउ तप कारन बटु हियँ हारेउ।
सुनि प्रिय बचन सखी मुख गौरि निहारेउ॥ ४८ ॥
हरिगीतिका ६
गौरीं निहारेउ सखी मुख रुख पाइ तेहिं कारन कहा।
तपु करहिं हर हितु सुनि बिहँसि बटु कहत मुरुखाई महा॥
जेहिं दीन्ह अस उपदेस बरेहु कलेस करि बरु बावरो।
हित लागि कहौं सुभायँ सो बड़ बिषम बैरी रावरो॥ ६ ॥
सोहर ४९-५०
कहहु काह सुनि रीझहु बर अकुलीनहि।
अगुन अमान अजाति मातु पितु हीनहि॥ ४९ ॥
भीख मागि भव खाहिं चिता नित सोवहिं।
नाचहिं नगन पिसाच पिसाचिनि जोवहिं॥ ५० ॥
सोहर ५१-५२
भाँग धतूर अहार छार लपटावहिं।
जोगी जटिल सरोष भोग नहिं भावहिं॥ ५१ ॥
सुमुखि सुलोचनि हर मुख पंच तिलोचन।
बामदेव फुर नाम काम मद मोचन॥ ५२ ॥
सोहर ५३-५४
एकउ हरहिं न बर गुन कोटिक दूषन।
नर कपाल गज खाल ब्याल बिष भूषन॥ ५३ ॥
कहँ राउर गुन सील सरूप सुहावन।
कहाँ अमंगल बेषु बिसेषु भयावन॥ ५४ ॥
सोहर ५५-५६
जो सोचइ ससि कलहि सो सोचइ रौरेहि।
कहा मोर मन धरि न बिरय बर बौरेहि॥ ५५ ॥
हिए हेरि हठ तजहु हठै दुख पैहहु।
ब्याह समय सिख मोरि समुझि पछितैहहु॥ ५६ ॥
हरिगीतिका ७
पछिताब भूत पिसाच प्रेत जनेत ऐहैं साजि कै।
जम धार सरिस निहारि सब नर-नारि चलिहहिं भाजि कै॥
गज अजिन दिब्य दुकूल जोरत सखी हँसि मुख मोरि कै।
कोउ प्रगट कोउ हियँ कहिहि मिलवत अमिय माहुर घोरि कै॥ ७ ॥
सोहर ५७-५८
तुमहिं सहित असवार बसहँ जब होइहहिं।
निरखि नगर नर नारि बिहँसि मुख गोइहहिं॥ ५७ ॥
बटु करि कोटि कुतरक जथा रुचि बोलइ।
अचल सुता मनु अचल बयारि कि डोलइ॥ ५८ ॥
सोहर ५९-६०
साँच सनेह साँच रुचि जो हठि फेरइ।
सावन सरिस सिंधु रुख सूप सो घेरइ॥ ५९ ॥
मनि बिनु फनि जल हीन मीन तनु त्यागइ।
सो कि दोष गुन गनइ जो जेहि अनुरागइ॥ ६० ॥
सोहर ६१-६२
करन कटुक चटु बचन बिसिष सम हिय हए।
अरुन नयन चढ़ि भृकुटि अधर फरकत भए॥ ६१ ॥
बोली फिर लखि सखिहि काँपु तन थर थर।
आलि बिदा करु बटुहि बेगि बड़ बरबर॥ ६२ ॥
सोहर ६३-६४
कहुँ तिय होहिं सयानि सुनहिं सिख राउरि।
बौरेहि कैं अनुराग भइउँ बड़ि बाउरि॥ ६३ ॥
दोष निधान इसानु सत्य सबु भाषेउ।
मेटि को सकइ सो आँकु जो बिधि लिखि राखेउ॥ ६४ ॥
सोहर ६५-६६
को करि बादु बिबादु बिषादु बढ़ावइ।
मीठ काहि कबि कहहिं जाहि जोइ भावइ॥ ६५ ॥
भइ बड़ि बार आलि कहुँ काज सिधारहिं।
बकि जनि उठहिं बहोरि कुजुगुति सवाँरहिं॥ ६६ ॥
हरिगीतिका ८
जनि कहहिं कछु बिपरीत जानत प्रीति रीति न बात की।
सिव साधु निंदकु मंद अति जोउ सुनै सोउ बड़ पातकी॥
सुनि बचन सोधि सनेहु तुलसी साँच अबिचल पावनो।
भए प्रगट करुनासिंधु संकरु भाल चंद सुहावनो॥ ८ ॥
सोहर ६७-६८
सुंदर गौर सरीर भूति भलि सोहइ।
लोचन भाल बिसाल बदनु मन मोहइ॥ ६७ ॥
सैल कुमारि निहारि मनोहर मूरति।
सजल नयन हियँ हरषु पुलक तन पूरति॥ ६८ ॥
सोहर ६९-७०
पुनि पुनि करै प्रनामु न आवत कछु कहि।
दैखौं सपन कि सौतुख ससि सेखर सहि॥ ६९ ॥
जैसें जनम दरिद्र महामनि पावइ।
पेखत प्रगट प्रभाउ प्रतीति न आवइ॥ ७० ॥
सोहर ७१-७२
सुफल मनोरथ भयउ गौरि सोहइ सुठि।
घर ते खेलन मनहुँ अबहिं आई उठि॥ ७१ ॥
देखि रूप अनुराग महेस भए बस।
कहत बचन जनु सानि सनेह सुधा रस॥ ७२ ॥
हरिगीतिका ९ (आंशिक/सोहर ७३-७४ के साथ)
हमहि आजु लगि कनउड़ काहुँ न कीन्हेउ।
पारबती तप प्रेम मोल मोहि लीन्हेउ॥ ७३ ॥
अब जो कहहु सो करउँ बिलंबु न एहिं घरी।
सुनि महेस मृदु बचन पुलकि पायन्ह परी॥ ७४ ॥
हरिगीतिका ९
परि पायँ सखि मुख कहि जनायो आपु बाप अधीनता।
परितोषि गिरिजहि चले बरनत प्रीति नीति प्रबीनता॥
हर हृदयँ धरि घर गौरि गवनी कीन्ह बिधि मन भावनो।
आनंदु प्रेम समाजु मंगल गान बाजु बधावनो॥ ९ ॥
सोहर ७५-७६
सिव सुमिरे मुनि सात आइ सिर नाइन्हि।
कीन्ह संभु सनमानु जन्म फल पाइन्हि॥ ७६ ॥
सुमिरहिं सकृत तुम्हहि जन तेइ सुकृती बर।
नाथ जिन्हहि सुधि करिअ तिनहिं सम तेइ हर॥ ७६ ॥
सोहर ७७-७८
सुनि मुनि बिनय महेस परम सुख पायउ।
कथा प्रसंग मुनीसन्ह सकल सुनायउ॥ ७७ ॥
जाहु हिमाचल गेह प्रसंग चलायहु।
जौं मन मान तुम्हार तौ लगन धरायहु॥ ७८ ॥
सोहर ७९-८०
अरुंधती मिलि मनहिं बात चलाइहि।
नारि कुसल इहिं काज काजु बनि आइहि॥ ७९ ॥
दुलहिनि उमा ईसु बरु साधक ए मुनि।
बनिहि अवसि यहु काजु गगन भइ अस धुनि॥ ८० ॥
सोहर ८१-८२
भयउ अकनि आनंद महेस मुनीसन्ह।
देहिं सुलोचनि सगुन कलस लिएँ सीसन्ह॥ ८१ ॥
सिव सो कहेउ दिन ठाउँ बहोरि मिलनु जहँ।
चले मुदित मुनिराज गए गिरिबर पहँ॥ ८२ ॥
हरिगीतिका १०
गिरि गेह गे अति नेहँ आदर पूजि पहुँनाई करी।
घरवात घरनि समेत कन्या आनि सब आगें धरी॥
सुखु पाइ बात चलाइ सुदिन सोधाइ गिरिहि सिखाइ कै।
रिषि सात प्रातहिं चले प्रमुदित ललित लगन लिखाइ कै॥ १० ॥
सोहर ८३-८४
बिप्र बृंद सनमानि पूजि कुल गुर सुर।
परेउ निसानहिं घाउ चाउ चहुँ दिसि पुर॥ ८३ ॥
गिरि बन सरित सिंधु सर सुनइ जो पायउ।
सब कहँ गिरिबर नायक नेवत पठायउ॥ ८४ ॥
सोहर ८५-८६
धरि धरि सुंदर बेष चले हरषित हिएँ।
चवँर चीर उपहार हार मनि गन लिएँ॥ ८५ ॥
कहेउ हरषि हिमवान बितान बनावन।
हरषित लगीं सुआसिनि मंगल गावन॥ ८६ ॥
सोहर ८७-८८
तोरन कलस चवँर धुज बिबिध बनाइन्हि।
हाट पटोरन्हि छाय सफल तरु लाइन्हि॥ ८७ ॥
गौरी नैहर केहि बिधि कहहु बखानिय।
जनु रितुराज मनोज राज रजधानिय॥ ८८ ॥
हरिगीतिका ११
जनु राजधानी मदन की बिरची चतुर बिधि और हीं।
रचना बिचित्र बिलोकि लोचन बिथकि ठौरहिं ठौर हीं॥
एहि भाँति ब्याह समाज सजि गिरिराजु मगु जोवन लगे।
तुलसी लगन लै दीन्ह मुनिन्ह महेस आनँद रँग मगे॥ ११ ॥
सोहर ८९-९०
बेगि बोलाइ बिरंचि बचाइ लगन जब।
कहेन्हि बिआहन चलहु बुलाइ अमर सब॥ ८९ ॥
बिधि पठए जहँ तहँ सब सिव गन धावन।
सुनि हरषहिं सुर कहहिं निसान बजावन॥ ९० ॥
सोहर ९१-९२
रचहिं बिमान बनाइ सगुन पावहिं भले।
निज निज साजु समाजु साजि सुरगन चले॥ ९१ ॥
मुदित सकल सिव दूत भूत गन गाजहिं।
सूकर महिष स्वान खर बाहन साजहिं॥ ९२ ॥
सोहर ९३-९४
नाचहिं नाना रंग तरंग बढ़ावहिं।
अज उलूक बृक नाद गीत गन गावहिं॥ ९३ ॥
रमानाथ सुरनाथ साथ सब सुर गन।
आए जहँ बिधि संभु देखि हरषे मन॥ ९४ ॥
सोहर ९५-९६
मिले हरिहि हरु हरषि सुभाषि सुरेसहि।
सुर निहारि सनमानेउ मोद महेसहि॥ ९५ ॥
बहु बिधि बाहन जान बिमान बिराजहिं।
चली बरात निसान गहागह बाजहिं॥ ९६ ॥
हरिगीतिका १२
बाजहिं निसान सुगान नभ चढ़ि बसह बिधुभूषन चले।
बरषहिं सुमन जय जय करहिं सुर सगुन सुभ मंगल भले॥
तुलसी बराती भूत प्रेत पिसाच पसुपति सँग लसे।
गज छाल ब्याल कपाल माल बिलोकि बर सुर हरि हँसे॥ १२ ॥
सोहर ९७-९८
बिबुध बोलि हरि कहेउ निकट पुर आयउ।
आपन आपन साज सबहिं बिलगायउ॥ ९७ ॥
प्रमथनाथ के साथ प्रमथ गन राजहिं।
बिबिध भाँति मुख बाहन बेष बिराजहिं॥ ९८ ॥
सोहर ९९-१००
कमठ खपर मढ़ि खाल निसान बजावहिं।
नर कपाल जल भरि-भरि पिअहिं पिआवहिं॥ ९९ ॥
बर अनुहरत बरात बनी हरि हँसि कहा।
सुनि हियँ हँसत महेस केलि कौतुक महा॥ १०० ॥
सोहर १०१-१०२
बड़ बिनोद मग मोद न कछु कहि आवत।
जाइ नगर नियरानि बरात बजावत॥ १०१ ॥
पुर खरभर उर हरषेउ अचल अखंडलु।
परब उदधि उमगेउ जनु लखि बिधु मंडलु॥ १०२ ॥
सोहर १०३-१०४
प्रमुदित गे अगवान बिलोकि बरातहि।
भभरे बनइ न रहत न बनइ परातहि॥ १०३ ॥
चले भाजि गज बाजि फिरहिं नहिं फेरत।
बालक भभरि भुलान फिरहिं घर हेरत॥ १०४ ॥
सोहर १०५-१०६
दीन्ह जाइ जनवास सुपास किए सब।
घर घर बालक बात कहन लागे तब॥ १०५ ॥
प्रेत बेताल बराती भूत भयानक।
बरद चढ़ा बर बाउर सबइ सुबानक॥ १०६ ॥
सोहर १०७-१०८
कुसल करइ करतार कहहिं हम साँचिअ।
देखब कोटि बिआह जिअत जौं बाँचिअ॥ १०७ ॥
समाचार सुनि सोचु भयउ मन मयनहि।
नारद के उपदेस कवन घर गे नहिं॥ १०८ ॥
हरिगीतिका १३
घर घाल चालक कलह प्रिय कहियत परम परमारथी।
तैसी बरेखी कीन्हि पुनि मुनि सात स्वारथ सारथी॥
उर लाइ उमहि अनेक बिधि जलपति जननि दुख मानई।
हिमवान कहेउ इसान महिमा अगम निगम न जानई॥ १३ ॥
सोहर १०९-११०
सुनि मैना भइ सुमन सखी देखन चली।
जहँ तहँ चरचा चलइ हाट चौहट गली॥ १०९ ॥
श्रीपति सुरपति बिबुध बात सब सुनि सुनि।
हँसहिं कमल कर जोरि मोरि मुख पुनि पुनि॥ ११० ॥
सोहर १११-११२
लखि लौकिक गति संभु जानि बड़ सोहर।
भए सुंदर सत कोटि मनोज मनोहर॥ १११ ॥
नील निचोल छाल भइ फनि मनि भूषन।
रोम रोम पर उदित रूपमय पूषन॥ ११२ ॥
सोहर ११३-११४
गन भए मंगल बेष मदन मन मोहन।
सुनत चले हियँ हरषि नारि नर जोहन॥ ११३ ॥
संभु सरद राकेस नखत गन सुर गन।
जनु चकोर चहुँ ओर बिराजहिं पुर जन॥ ११४ ॥
सोहर ११५-११६
गिरबर पठए बोलि लगन बेरा भई।
मंगल अरघ पाँवड़े देत चले लई॥ ११५ ॥
होहिं सुमंगल सगुन सुमन बरषहिं सुर।
गहगहे गान निसान मोद मंगल पुर॥ ११६ ॥
हरिगीतिका (सोहर ११७-११८ सहित)
पहिलिहिं पवरि सुसामध भा सुख दायक।
इति बिधि उत हिमवान सरिस सब लायक॥ ११७ ॥
मनि चामीकर चारु थार सजि आरति।
रति सिहाहिं लखि रूप गान सुनि भारति॥ ११८ ॥
सोहर ११९-१२०
भरी भाग अनुराग पुलकि तन मुद मन।
मदन मत्त गजगवनि चलीं बर परिछन॥ ११९ ॥
बर बिलोकि बिधु गौर सुअंग उजागर।
करति आरती सासु मगन सुख सागर॥ १२० ॥
हरिगीतिका १४
सुख सिंधु मगन उतारि आरति करि निछावर निरखि कै।
मगु अरघ बसन प्रसून भरि लेइ चलीं मंडप हरषि कै॥
हिमवान दीन्हें उचित आसन सकल सुर सनमानि कै।
तेहि समय साज समाज सब राखे सुमंडप आनि कै॥ १४ ॥
सोहर १२१-१२२
अरघ देइ मनि आसन बर बैठायउ।
पूजि कीन्ह मधुपर्क अमी अचवायउ॥ १२१ ॥
सप्त रिषिन्ह बिधि कहेउ बिलंब न लाइअ।
लगन बेर भइ बेगि बिधान बनाइअ॥ १२२ ॥
सोहर १२३-१२४
थापि अनल हर बरहि बसन पहिरायउ।
आनहु दुलहिनि बेगि समय अब आयउ॥ १२३ ॥
सखी सुआसिनि संग गौरि सुठि सोहति।
प्रगट रूपमय मूरति जनु जग मोहति॥ १२४ ॥
सोहर १२५-१२६
भूषन बसन समय सम सोभा सो भली।
सुषमा बेलि नवल जनु रूप फलनि फली॥ १२५ ॥
कहहु काहि पटतरिय गौरि गुन रूपहि।
सिंधु कहिय केहि भाँति सरिस सर कूपहि॥ १२६ ॥
सोहर १२७-१२८
आवत उमहि बिलोकि सीस सुर नावहिं।
भव कृतारथ जनम जानि सुख पावहिं॥ १२७ ॥
बिप्र बेद धुनि करहिं सुभासिष कहि कहि।
गान निसान सुमन झरि अवसर लहि लहि॥ १२८ ॥
सोहर १२९-१३०
बर दुलहिनिहि बिलोकि सकल मन हरसहिं।
साखोच्चार समय सब सुर मुनि बिहसहिं॥ १२९ ॥
लोक बेद बिधि कीन्ह लीन्ह जल कुस कर।
कन्या दान सँकलप कीन्ह धरनीधर॥ १३० ॥
सोहर १३१-१३२
पूजे कुल गुर देव कलसु सिल सुभ घरी।
लावा होम बिधान बहुरि भाँवरि परी॥ १३१ ॥
बंदन बंदि ग्रंथि बिधि करि धुव देखेउ।
भा बिबाह सब कहहिं जनम फल पेखेउ॥ १३२ ॥
हरिगीतिका १५
पेखेउ जनम फलु भा बिबाह उछाह उमगहिं दस दिसा।
नीसान गान प्रसूत झरि तुलसी सुहाबनि सो निसा॥
दाइज बसन मनि धेनु धन हय गय सुसेवक सेवकी।
दीन्हीं मुदित गिरिराज जे गिरिजहि पिआरी पेव की॥ १५ ॥
सोहर १३३-१३४
बहुरि बराती मुदित चले जनवासहि।
दूलह दुलहिन गे तब हास-अवासहि॥ १३३ ॥
रोकि द्वार मैना तब कौतुक कीन्हेउ।
करि लहकौरि गौरि हर बड़ सुख दीन्हेउ॥ १३४ ॥
सोहर १३५-१३६
जुआ खेलावत गारि देहिं गिरि नारिहि।
आपनि ओर निहारि प्रमोद पुरारिहि॥ १३५ ॥
सखी सुआसिनि सासु पाउ सुख सब बिधि।
जनवासेहि बर चलेउ सकल मंगल निधि॥ १३६ ॥
सोहर १३७-१३८
भइ जेवनार बहोरि बुलाइ सकल सुर।
बैठाए गिरिराज धरम धरनि धुर॥ १३७ ॥
परुसन लगे सुआर बिबुध जन जेवहिं।
देहिं गारि बर नारि मोद मन भेवहिं॥ १३८ ॥
सोहर १३९-१४०
करहिं सुमंगल गान सुघर सहनाइन्ह।
जेइँ चले हरि दुहिन सहित सुर भाइन्ह॥ १३९ ॥
भूधर भोरु बिदा कर साज सजायउ।
चले देव सजि जान निसान बजायउ॥ १४० ॥
सोहर १४१-१४२
सनमाने सुर सकल दीन्ह पहिरावनि।
कीन्ह बड़ाई बिनय सनेह सुहावनि॥ १४१ ॥
गहि सिव पद कह सासु बिनय मृदु मानबि।
गौरि सजीवन मूरि मोरि जियँ जानबि॥ १४२ ॥
सोहर १४३-१४४
भेंटि बिदा करि बहुरि भेंटि पहुँचावहिं।
हुँकरि हुँकरि सु लवाइ धेनु जनु धावहिं॥ १४३ ॥
उमा मातु मुख निरखि नैन जल मोचहिं।
नारि जनमु जग जाय सखी कहि सोचहिं॥ १४४ ॥
सोहर १४५-१४६
भेंटि उमहि गिरिराज सहित सुत परिजन।
बहुत भाँति समुझाइ फिरे बिलखित मन॥ १४५ ॥
संकर गौरि समेत गए कैलासहि।
नाइ नाइ सिर देव चले निज बासहि॥ १४६ ॥
सोहर १४७-१४८
उमा महेस बिआह उछाह भुवन भरे।
सब के सकल मनोरथ बिधि पूरन करे॥ १४७ ॥
प्रेम पाट पटडोरि गौरि हर गुन मनि।
मंगल हार रचेउ कबि मति मृगलोचनि॥ १४८ ॥
हरिगीतिका १६
मृगनयनि बिधुबदनी रचेउ मनि मंजु मंगलहार सो।
उर धरहुँ जुबती जन बिलोकि तिलोक सोभा सार सो॥
कल्यान काज उछाह ब्याह सनेह सहित जो गाइहै।
तुलसी उमा संकर प्रसाद प्रमोद मन प्रिय पाइहै॥ १६ ॥
Contributors
𑂄𑂠𑂩𑂹𑂬 𑂫𑂩𑂹𑂧𑂰
सामुदायिक संरक्षण / Community Custodianship
इस अध्याय की अनुवाद स्थिति
Chapter Translation Coverage & Stewardship
यह अध्याय पूर्णतः अनूदित है! आप पाठ की प्रामाणिकता हेतु संशोधन या समीक्षा प्रस्तुत कर सकते हैं।
अनुवाद पूर्णता / Completion: 100% 91/91 छंद अनूदित